29 Μαΐου 1453: Όταν η Ιστορία δάκρυσε Ἔστειλα δυὸ πουλιὰ στὴν κόκκινη μηλιὰ ποὺ λένε τὰ γραμμένα
τὅνα σκοτώθηκε, τ᾿ ἄλλο λαβώθηκε δὲ γύρισε κανένα. Πυθαγόρας Υπάρχουν κάποιες πληγές στον χρόνο που δεν κλείνουν ποτέ. Που δεν τις σβήνει η λήθη, γιατί είναι φτιαγμένες από φως, μάρμαρο και αίμα.

Η πτώση της Κωνσταντινούπολης

Η πτώση της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν απλά το τέλος μιας αυτοκρατορίας. Ήταν η στιγμή που η ομορφιά λύγισε μπροστά στην αναγκαιότητα και η πίστη αναμετρήθηκε με το πεπρωμένο της.

Τι μας άφησε εκείνη η τελευταία νύχτα; Την αξιοπρέπεια της θυσίας.
Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, όρθιος μπροστά στα τείχη, αρνήθηκε να παραδώσει την Πόλη. Με την πράξη του αυτή μας δίδαξε πως υπάρχουν πράγματα που δεν παζαρεύονται. Πως η τιμή ενός λαού σώζεται ακόμα και μέσα στην ήττα.

Η Βασιλεύουσα έμεινε μόνη. Τα λιγοστά σπαθιά των υπερασπιστών της χτυπούσαν στο κενό, την ώρα που οι «σύμμαχοι» κοιτούσαν από μακριά. Ένα αιώνιο μάθημα ότι η μοίρα μας γράφεται αποκλειστικά με τα δικά μας χέρια.

Ο θρήνος για την απώλεια της Πόλης έγινε τραγούδι, έγινε μοιρολόι, έγινε η κρυφή ελπίδα ενός ολόκληρου γένους. Μας θυμίζει πως ό,τι αγαπάμε βαθιά, δεν πεθαίνει ποτέ πραγματικά μέσα στην ψυχή μας.

Η Ιστορία δεν είναι μόνο ημερομηνίες και στρατηγικές. Είναι το νήμα που μας συνδέει με εκείνους που κράτησαν Θερμοπύλες και τείχη, μόνο και μόνο για να μπορούμε εμείς σήμερα να θυμόμαστε ποιοι είμαστε.

Θ. Δ. Ήλις