Η ομορφιά και το κάλλος είναι δύο έννοιες που συχνά συγχέονται, όμως δεν είναι ταυτόσημες. Η ομορφιά μπορεί να είναι υποκειμενική, να αφορά την εξωτερική εμφάνιση και να εξαρτάται από τα πρότυπα κάθε εποχής. Το κάλλος, αντίθετα, εμπεριέχει την αρμονία, το μέτρο, την κομψότητα και την αισθητική που αναδεικνύει τον άνθρωπο, χωρίς να περιορίζεται μόνο στην εικόνα του.

Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, παρατηρεί κανείς μια ολοένα και πιο τολμηρή προσέγγιση στο ντύσιμο. Διάφανα φορέματα, εσώρουχα που λειτουργούν ως μέρος της εμφάνισης και ιδιαίτερα αποκαλυπτικά σύνολα έχουν γίνει συνηθισμένη εικόνα στη βραδινή έξοδο. Για πολλούς, αυτή η επιλογή αποτελεί έκφραση αυτοπεποίθησης και προσωπικής ελευθερίας. Για άλλους, όμως, γεννά το ερώτημα αν, στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης, υποχωρεί η έννοια της καλαισθησίας.

Φυσικά, κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ντύνεται όπως τον κάνει να αισθάνεται άνετα και όμορφα. Η αυτοδιάθεση του σώματος είναι αδιαπραγμάτευτη και κανείς δεν μπορεί να επιβάλλει κανόνες στην προσωπική έκφραση. Ωστόσο, η δημόσια συζήτηση δεν αφορά το δικαίωμα της επιλογής, αλλά τη σχέση της μόδας με την αισθητική.

Η κομψότητα δεν εξαρτάται από το πόσο αποκαλυπτικό ή συντηρητικό είναι ένα ρούχο. Εξαρτάται από το πώς φοριέται, από την ισορροπία, την περίσταση και την προσωπικότητα εκείνου που το επιλέγει. Ένα εντυπωσιακό σύνολο μπορεί να είναι καλόγουστο, όπως και ένα πιο λιτό μπορεί να στερείται αισθητικής. Η διαφορά βρίσκεται στη συνολική εικόνα και όχι στον βαθμό αποκάλυψης.

Ίσως, λοιπόν, η πραγματική συζήτηση δεν είναι αν οι γυναίκες –ή οι άνδρες– ντύνονται πιο τολμηρά από ό,τι παλαιότερα. Το ζητούμενο είναι αν η μόδα εξακολουθεί να υπηρετεί την προσωπική έκφραση ή αν πολλές φορές καταλήγει να αναπαράγει μια λογική υπερβολής, όπου η πρόκληση θεωρείται αυτοσκοπός.

Το κάλλος, όπως το αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι Έλληνες, δεν ήταν μόνο η εξωτερική εμφάνιση. Ήταν η αρμονία ανάμεσα στην εικόνα, τη στάση, τον χαρακτήρα και το μέτρο. Ίσως αυτή η έννοια να παραμένει διαχρονική και σήμερα: η αληθινή ομορφιά δεν βρίσκεται ούτε στην υπερβολική αποκάλυψη ούτε στην αυστηρή συντήρηση, αλλά στην ισορροπία που κάνει έναν άνθρωπο να ξεχωρίζει με φυσικότητα, προσωπικότητα και αισθητική.