Γράφει ο “Καιροφύλαξ-προ θέμιδος”

Σήμερα είναι Μεγάλη Πέμπτη.

Η μέρα που η Χριστιανοσύνη στέκεται μπροστά στον Σταυρό.

Κι όμως… τα ραδιόφωνα παίζουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Ζεϊμπέκικα, τσιφτετέλια, ρυθμοί διασκέδασης, τραγούδια για γλέντι και νύχτες που δεν τελειώνουν.

Μα, σήμερα δεν είναι μέρα για θόρυβο.

Σήμερα αρμόζει ταπείνωση.

Αρμόζει σιωπή.

Αρμόζει περισυλλογή.

Η Μεγάλη Πέμπτη δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.

Είναι μια στιγμή πνευματικής στάσης. Μια στιγμή που καλεί τον άνθρωπο να χαμηλώσει τη φωνή του, να μαζέψει τη σκέψη του, να κοιτάξει λίγο μέσα του.

Αναρωτιέμαι κάτι απλό.

Αν στο σπίτι μας υπήρχε μια τέτοια στιγμή πόνου…

αν κάποιος δικός μας άνθρωπος περνούσε το δικό του Γολγοθά…

τι μουσική θα βάζαμε να παίζει;

Θα αφήναμε τα ηχεία να γεμίζουν τον χώρο με τραγούδια γλεντιού;

Ή θα κρατούσαμε μια σιωπή γεμάτη σεβασμό;

Η Μεγάλη Πέμπτη δεν ζητά πολλά.

Ζητά μόνο λίγο σεβασμό.

Λίγη ησυχία.

Λίγη ταπεινότητα.

Λίγη μνήμη.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία δεν χρειάζεται περισσότερο ήχο.

Χρειάζεται περισσότερο βάθος.

#ΜΕΓΑΛΗ_ΠΕΜΠΗ#ΕΛΛΑΔΑ#ΕΚΚΛΗΣΙΑ