Γράφει ο “Καιροφύλαξ-προ θέμιδος”

Ζούμε σε μια εποχή που μοιάζει σχεδόν παράλογη. Μια εποχή όπου ο πόλεμος δεν είναι πια μια μακρινή ιστορία σε βιβλία ιστορίας, αλλά μια εικόνα που φτάνει καθημερινά στις οθόνες μας. Βλέπουμε σε πραγματικό χρόνο εκρήξεις, βομβαρδισμούς, κατεστραμμένες πόλεις. Βλέπουμε μικρά παιδιά να τρέχουν τρομαγμένα, να σπαρταρούν από τον φόβο ή, ακόμα χειρότερα, να κείτονται ακίνητα στις αγκαλιές των γονιών τους.

Κι όμως, την ίδια στιγμή, η ζωή συνεχίζεται. Ανοίγουμε το επόμενο θέμα συζήτησης και μιλάμε για: την τιμή του πετρελαίου που ανεβαίνει, για τη βενζίνη που ακριβαίνει, για το πόσο κοστίζει πια το καλάθι στο σούπερ μάρκετ. Δεν είναι ότι αυτά δεν έχουν σημασία. Έχουν, γιατί επηρεάζουν την καθημερινότητα όλων μας. Αλλά, κάπου μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, υπάρχει μια βαθιά αντίφαση.

Σαν να έχουμε συνηθίσει το αδιανόητο. Σαν να έχουμε μάθει να παρακολουθούμε τον ανθρώπινο πόνο, σχεδόν, σαν να είναι μια ακόμη είδηση στο δελτίο. Σαν να μετακινούμαστε από την τραγωδία στην καθημερινότητα με ένα απλό «σκρολάρισμα».

Και τότε, μέσα σε όλο αυτό, γεννιέται ένα ερώτημα, που δεν έχει εύκολη απάντηση: σε έναν κόσμο που βλέπει τον πόλεμο σε απευθείας μετάδοση, αλλά συνεχίζει κανονικά την ημέρα του… τι είναι, τελικά, αυτό που έχει πραγματικά σημασία; Και τι είναι αυτό που μας κρατά ακόμη ανθρώπους;

#ΚΟΣΜΟΣ#ΠΟΛΕΜΟΣ#ΠΑΙΔΙΑ#ΒΕΝΖΙΝΗ