“Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΓΕΝΗΘΕΙ”

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΕΝΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑ

“ΕΝ ΦΥΛΑΚΗ ΗΜΗΝ ΚΑΙ ΗΛΘΕΤΕ ΠΡΟΣ ΜΕ” (Ματθ. Κε΄36)

«Και ο μεγαλύτερος εγκληματίας έχει κάποια λεπτή χορδή, την οποία αν τη βρούμε και την πλήξουμε, θα βγάλει μελωδία». π. Επιφάνιος

Οκτώ απόπειρες ανθρωποκτονίας, επτά τελεσμένες ανθρωποκτονίες μέσα σε μόλις έξι μήνες και δεκάδες ένοπλες ληστείες, συμπεριλαμβάνονται στο βιογραφικό του.

«Ο Πάσσαρης είναι ο Πάσσαρης. Σκότωσε τον αδερφό μας. Θα ξανακάνει και άλλα σε άλλους. Εγώ προσωπικά ούτε να τον δω δεν θέλω. Έχουμε περάσει τα πάνδεινα και μέχρι να πεθάνουμε δεν θα το ξεχάσουμε. Ζητάει συγγνώμη αλλά τι να το κάνω; Εμείς δεν μπορούμε να τον συγχωρέσουμε», ανέφερε ο Δημήτρης Αλεβιζόπουλος.

Ο Κωνσταντίνος Πάσσαρης γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1975 και μεγάλωσε στις προσφυγικές γειτονιές του Παλαιού Φαλήρου – παιδί της Μαρίας-Αυγούστας, νεαρής μετανάστριας από τη Βραζιλία και όχι Ρουμανία και του 17χρονου Ευάγγελου Πάσσαρη ναυτικού. Η μητέρα του πέθανε, όταν εκείνος ήταν μόλις έξι ετών. Βίωσε τον χωρισμό των γονιών του και διάφορα πράγματα, για τα οποία όμως δεν θέλησε ποτέ να μιλήσει.

Την πρώτη κλοπή την έκανε όταν ήταν 6 χρόνων στον Κορυδαλλό για ένα παιχνίδι! Όταν ήταν νέος ένιωθε αντιπάθεια για οποιαδήποτε μορφή αρχής. Ήταν μια δύσκολη εποχή καθώς πάλευε να επιβιώσει. Νεαρός πέρασε αρκετά χρόνια στο αναμορφωτήριο και από εκεί στη φυλακή. Δεν έμαθε να αγαπάει γιατί ποτέ δεν αγαπήθηκε.

Κανείς όμως δεν γεννιέται δολοφόνος, ούτε ήταν το παιδικό του όνειρο να γίνει δολοφόνος. Δεν μπορούσα λέει να συνειδητοποιήσω τι σημαίνει ανθρώπινες αξίες ενώ έβλεπα γύρω μου δικούς μου ανθρώπους να πεθαίνουν.

Το χρονικό διάστημα στο οποίο ήμουν μακριά από τον Θεό στην ουσία ο Θεός δεν ήταν μακριά από μένα. Αν μου έλεγαν πριν από χρόνια ότι θα έκανα προσευχή θα γελούσα. Κάποια στιγμή όμως ήρθα σε επαφή με έναν ιερέα, τον πατέρα Μάρκο Μανώλη. Αργότερα μπήκε στη ζωή μου ο πατέρας Γερβάσιος Ραπτόπουλος. Είναι ο άνθρωπος που μου έδωσε την αγάπη που δεν είχα ποτέ στη ζωή μου.

Χωρίς να επιδιώξει να με πείσει για τα πιστεύω του, κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι αυτός ο άνθρωπος με αγαπάει ειλικρινά. Χωρίς να έχει κάτι να κερδίσει. Τότε όλοι τον κατηγορούσαν γιατί με επισκεπτόταν στη φυλακή, όμως εκείνος μου έλεγε πράγματα που έμειναν χαραγμένα στην ψυχή μου. Συνειδητοποίησα και ήταν καθοριστικό: ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος εάν δεν είχα γεννηθεί! Και τότε αποφάσισα ότι έπρεπε να αλλάξω.

Θέλω να κοιτάξω τους συγγενείς στα μάτια και να τους πω ότι λυπάμαι για ό,τι συνέβη.

Παλιότερα έκανα σχέδια αν βγω από τη φυλακή, να κάνω το ένα, να κάνω το άλλο, τώρα έχω αφεθεί στην πίστη μου στον Θεό. Μου φαίνεται σκληρό να με ακούν οι συγγενείς των θυμάτων να κάνω σχέδια, είναι απρεπές από μέρους μου.

Θ.Δ. Ήλις

#ΠΑΣΣΑΡΗΣ