Η ετήσια εθνική καταστροφή με τις δασικές πυρκαγιές δεν είναι, πλέον, απλώς ένα καιρικό φαινόμενο. Είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς αποτυχίας του συστήματος, όπου η κρατική δυσλειτουργία, η αδράνεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η έλλειψη ατομικής ευθύνης και η κοινωνική υποκρισία οδηγούν σε καταστροφές.

Το Κράτος φέρει μεγάλη ευθύνη, καθώς εστιάζει κυρίως στην αντιμετώπιση των συνεπειών μετά από μια καταστροφή, αντί να προλαμβάνει τις πυρκαγιές. Αυτό γίνεται φανερό από την πολιτική των επιδομάτων και των αποζημιώσεων, η οποία έχει γίνει ένα εύκολο λύση για την αντιμετώπιση της οργής των πολιτών, αντί να επενδύει σε προληπτικά μέτρα.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι συχνά ο πιο αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα, καθώς δεν διαχειρίζεται αποτελεσματικά τους πόρους που της διατίθενται για την πρόληψη και τη θωράκιση. Οι τοπικοί άρχοντες συχνά κατηγορούν την κεντρική Διοίκηση για τις πυρκαγιές, αντί να αναλάβουν την ευθύνη για την αδράνεια τους.

Η έλλειψη ατομικής ευθύνης είναι επίσης ένα σημαντικό πρόβλημα. Οι ιδιοκτήτες ακινήτων δίπλα ή μέσα σε δασικές εκτάσεις δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο ασφαλείας, και περιμένουν την Πολιτεία να τους προστατεύσει.

Το πιο λυπηρό είναι η μεταστροφή της κοινής γνώμης απέναντι στους ανθρώπους της πρώτης γραμμής. Οι Πυροσβέστες, οι Αστυνομικοί και το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων συχνά υποτιμώνται και λοιδορούνται, αλλά όταν η χώρα είναι σε κίνδυνο, τους αποκαλούν “ήρωες”. Αυτό είναι ένα άλλοθι για μια κοινωνία και ένα Κράτος που δεν τους στηρίζει έμπρακτα.

Για να σταματήσουμε τις πυρκαγιές, χρειαζόμαστε ριζικό επανασχεδιασμό της εθνικής στρατηγικής. Χρειαζόμαστε να μεταφέρουμε τους πόρους από την καταστολή στην πρόληψη, να ελέγχουμε τη διαχείριση των πόρων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, να υποχρεώνουμε τους ιδιώτες να λαμβάνουν μέτρα πυροπροστασίας και να δείχνουμε σεβασμό στους ανθρώπους που ρισκάρουν τη ζωή τους. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να σταματήσουμε να μετράμε καμένες εκτάσεις και χαμένες περιουσίες.