Η Ελληνική Επανάσταση είναι ένα κορυφαίο γεγονός, όχι μόνο με ελληνικούς αλλά και με ευρωπαϊκούς όρους. Είναι μία από τις τέσσερις μεγάλες επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο.

Η ημέρα αυτή συνδέει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου με την έναρξη της Επανάστασης του 1821, μια διπλή γιορτή που είναι βαθιά ριζωμένη στην ελληνική κοινωνία.

Για πολλούς, η Επανάσταση του 1821 δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά και μια υπενθύμιση της δύναμης που έχει ο λαός να διεκδικεί την ελευθερία και την ανεξαρτησία του απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης. Εκφράζει την ανάγκη για αυτοδιάθεση σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει να περιορίζει τις επιλογές του.

Υπάρχει μια έντονη κριτική ότι η Ελλάδα παρέμεινε “πτωχή” επειδή οι δανειστές από τα δάνεια του 1824 μέχρι τα σημερινά μνημόνια φρόντισαν να την κρατούν σε μόνιμη κηδεμονία (ομηρία).

Στη συλλογική μνήμη, οι αγωνιστές του ’21 (Νικηταράς, Μακρυγιάννης) πέθαναν πάμφτωχοι, αρνούμενοι να εξαργυρώσουν τους αγώνες τους. Αυτό το πρότυπο έρχεται σε σκληρή αντίθεση με τη σύγχρονη διαφθορά και τη σπατάλη, κάνοντας την 25η Μαρτίου μια ημέρα εθνικής αυτοκριτικής για το πώς η χώρα μας κατέληξε να χρωστάει παντού.

Ο Μακρυγιάννης στα Απομνημονεύματά του αναδεικνύει τη σύγκρουση μεταξύ συλλογικού και ατομικού συμφέροντος, καταγγέλλοντας την ιδιοτέλεια ως πηγή δεινών για την πατρίδα. Θεωρεί ότι η ενότητα και η εντιμότητα («εμείς») είναι ζωτικής σημασίας, αντιπαραβάλλοντάς τες με την αρπακτικότητα («εγώ») που υπονομεύει το κοινό καλό.

Θ.Κ. Ήλις

#25ηΜΑΡΤΙΟΥ