«Υπάρχει μια Ελλάδα των αθλιοτήτων και υπάρχει μια

ιδανική μες στο κεφάλι μας που εγώ αυτή νοσταλγώ»

Οδυσσέας Ελύτης

Όταν ήμουν μικρό παιδί, με πήρε η μάνα μου για να μην νιώθει άβολα μόνη της σε ένα αρραβώνα. Γνωριζόμαστε και με τις δύο οικογένειες. Ο γαμπρός ήταν από φτωχική οικογένεια, μόλις είχε προσληφθεί στην τότε χωροφυλακή. Η νύφη ανήκε σε μια ξιπασμένη οικογένεια νεόπλουτων. Η μητέρα της νύφης μας σύστησε το γαμπρό για μοίραρχο! Τα τραγούδια που ζήτησε η μέλλουσα πεθερά για να χορέψουν οι καλεσμένοι ήταν βέβαια ευρωπαϊκά. Σε μια στιγμή, λέει ο γαμπρός: “Θα κάνω μια έκπληξη” σήκωσε τον αδελφό του και χόρεψαν τσάμικο.

Η νύφη μαζί με την πεθερά λιποθύμησαν. Έγινε φασαρία ο αρραβώνας διαλύθηκε. Φεύγοντας μου λέει η συγχωρεμένη η μάνα μου “παιδάκι μου ο Θεός σιχάθηκε τον φτωχό περήφανο”. Νάσου την άλλη μέρα η πεθερά με τη κόρη. “Τι έγινε βρε Μαρία μου και διέλυσε ο αρραβώνας;” της είπε η μάνα μου. “Τι ήταν αυτό που πάθαμε κ. Μαγδαληνή να μας κάνουν ρεζίλι, ενώ όλα τα είχαμε ευρωπαϊκά;” Ε όχι και να χορέψουν τσάμικο; τι κατάντια!

Πόσο απομακρυνθήκαμε από την Ελλάδα;

Θ. Δ. Ήλις